Ενα Λαθος Της Εκκλησιας και της Θεολογιας

Η Εκκλησία και η Θεολογία έχουν εγκαταλείψει ακόμα και την σχολαστική φιλοσοφία και ότι προσπάθειες έγιναν κατά τον μεσαίωνα για να υποστηριχθεί η ύπαρξη του Θεού μέσω της λογικής. Η εμμονή στο επιχείρημα ότι ο Θεός δεν εξηγείται λογικά μόνο κακό κάνει στην Εκκλησία και την θρησκεία σε μια εποχή που το υπερισχύον δόγμα είναι αυτό της λογικής  και της σημαντικής της σχέσης με την επιστημονική μέθοδο.

Αυτή η εμμονή στο ότι ο Θεός δεν εξηγείται με την λογική είναι παράξενη και πιθανώς πηγάζει από ένα φόβο για μια νέα προσέγγιση αλλά ίσως έχει και τις ρίζες της σε μια πολύ παλιά δογματική αντίληψη της έννοιας του Θεού. Η Εκκλησία και ο Χριστιανισμός  απορρίπτουν θεωρήσεις του Θεού ως το πραγματικό μεταφυσικό αίτιο κάθε αποτελέσματος στο σύμπαν. Το υπερισχύον δόγμα είναι ότι ο Θεός έφτιαξε το σύμπαν και μετά το άφησε να λειτουργεί, επεμβαίνοντας μόνο όταν το θεωρεί απαραίτητο. Απεναντίας, όταν η λογική χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει τον Θεό, καταλήγει στην υπόθεση της Καρτεσιανής στιγμηοκρατίας (Cartesian occasionalism) , δηλαδή ότι ο Θεός αναδημιουργεί το σύμπαν κάθε στιγμή που περνάει. Αυτή η προσέγγιση δεν θεωρείται ως η πλέον κατάλληλη από την Εκκλησία και την Θεολογία για διάφορους λόγους.  Όμως το δόγμα ότι ο Θεός δεν εξηγείται με την λογική αποφέρει πλήγμα και είναι βούτυρο στο ψωμί των άθεων και του δόγματος της τυχαίας δημιουργίας και εξέλιξης του ανθρώπου.

Ίσως έχει έρθει η ώρα η Θεολογία να ξεφύγει από το επιχείρημα ότι το συναίσθημα είναι η βασική λειτουργία του ανθρώπου και ότι η λογική είναι ένα επιφαινόμενο. Σήμερα ξέρουμε ότι το συναίσθημα και η λογική είναι επεξεργασίες που λαμβάνουν χώρα σε διαφορετικά μέρη του ανθρώπινου εγκεφάλου. Είναι δηλαδή και οι δύο αυτές διανοητικές επεξεργασίες που εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς. Το επιχείρημα ότι η βασική επεξεργασία είναι η συναισθηματική και η λογική είναι ένα επιφαινόμενο και ως αποτέλεσμα η έννοια του Θεού δεν μπορεί να εξηγηθεί είναι στην ουσία ένα λογικό επιχείρημα που προσπαθεί να δικαιολογήσει την δογματική προσέγγιση στην έννοια του Θεού. Ένας λόγος που γίνεται αυτό είναι για να παραμείνουν τα δύο ‘μαγαζιά’, της θρησκείας και της επιστήμης, διαχωρισμένα με δικούς τους στόχους που δεν εφάπτονται. Από την μια οι φορολογούμενοι χρεώνονται τεράστια ποσά για άχρηστη έρευνα σε πεδία όπως ο κοσμολογία  που τα καρπώνεται ένας κλειστός κύκλος επιστημόνων και εταιρειών, και από την άλλη οι πιστοί διοχετεύουν τεράστια ποσά από τον οβολό τους σε ένα σύστημα που θυμίζει μια μυστικιστική μεσαιωνική οργάνωση.

Η έννοια του Θεού μπορεί να εξηγηθεί με την λογική. Το είχαν κάνει αυτό ήδη από τον 6ο π.χ. αιώνα οι Ελεάτες φιλόσοφοι. Αυτό που υπάρχει είπε ο Παρμενίδης είναι ένα, ακίνητο, ανάλλαχτο, αγέννητο και ανώλεθρο, δηλαδή αχάλαστο, άναρχο, γιατί είναι ένα, και αδιαίρετο, σταθερό και ασάλευτο, και μένει πάντα στο παρόν, και για αυτό, παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχει.  Αυτό είναι το σύμπαν στην ολότητα του και ταυτόχρονα είναι και ο Θεός.  Υπάρχουν τουλάχιστον 40 λογικά επιχειρήματα που υποστηρίζουν αυτή την άποψη και πολλά από αυτά τα εξέφρασε ο Ζήνωνας ο Ελεάτης. Σύμφωνα με αυτή την λογική προσέγγιση, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η ανθρωπότητα και όλο το σύμπαν είναι μια αντανάκλαση της σκέψης του Θεού, δηλαδή της ολότητας του σύμπαντος.