Δεν ειδα ουτε τα προσωπα τους

Χθες είπαμε με την γυναίκα μου να πάμε σε ένα κοντινό ταβερνάκι να δούμε και εμείς πως ζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην κρίση.  Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι και αφού κοιτάξαμε τις τιμές παραγγείλαμε κάτι φτηνό. Πίσω μας καθόταν μια μεγάλη παρέα από απόφοιτους του λυκείου που είχαν μια αποχαιρετιστήρια συνάντηση προτού ο καθένας τραβήξει τον δρόμο του. Άλλος για Θεσσαλονίκη, άλλος για Αγγλία, άλλος για  μέρη πιο εξωτικά.

Δεν μπορούσα παρά να ακούω τι έλεγαν γιατί φώναζαν. Η κραυγές είναι στην κουλτούρα μας γιατί όποιος μιλάει πρέπει να ακουστεί και να υπερισχύσει. Ξαφνικά η κουβέντα έγινε πολιτική και κάποιος κραύγασε

“Τι ψηφίσουμε παιδιά;”

Ο  πιο πολιτικοποιημένος της παρέας είπε ότι ο κόσμος έπρεπε να ψηφίσει ΚΚΕ αλλά αυτό το κόμμα θεωρείται αναρχικό. Ένα τραγικό λάθος φυσικά αφού ο κεντρικός έλεγχος δεν έχει να κάνει τίποτα με αναρχία. Εκεί άρχισα να διερωτώμαι τι συμβαίνει.

Πετάχτηκε κάποιος άλλος και είπε ότι η νεολαία γουστάρει τον Τσίπρα επειδή είναι νέος. Αμέσως πετάχτηκε κάποιος άλλος για να υπενθυμίσει ότι ΣΥΡΙΖΑ τώρα είναι το παλαιό ΠΑΣΟΚ με Τσίπρα αρχηγό.

Ακούστηκαν και θετικές απόψεις για ακραία κόμματα όλου του φάσματος. Μία κοπέλα πήρε τον λόγο και ρώτησε

“Καλά ρε παιδιά. Πόσους μετανάστες μπορεί να αντέξει αυτή η χώρα;”

Μία άλλη κοπέλα, οπαδός της ΝΔ υποστήριξε με χαμηλούς τόνους ότι είναι ανάγκη η χώρα να έχει μια σταθερή κυβέρνηση.

Ακούστηκαν κάποιοι αντίλογοι αλλά η προσωρινή έστω φιλία που συνδέει αυτά τα παιδιά υπερίσχυσε και η κουβέντα δεν μετατράπηκε σε διαξιφισμούς αλλά άλλαξε σε κάτι πιο θελκτικό, όπως πια είναι τα καλά μέρη για διακοπές αυτή την περίοδο.

Δεν είδα ποτέ τα πρόσωπα τους. Ούτε γύρισα να κοιτάξω.  Προκαλεί θλίψη να σκέπτεσαι ότι αυτά τα παιδιά έχουν τέσσερεις επιλογές μόνο

  1. Να ξενιτευτούν για να πετύχουν
  2. Να υπηρετήσουν το σύστημα και να γίνουν μέρος την νομενκλατούρας
  3. Να περάσουν στο περιθώριο και στην αλλοπρόσαλλη ταξική πάλη
  4. Να ζήσουν μια κατώτερου επιπέδου ζωή για Ευρωπαϊκά στάνταρντ

Αυτό δε που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι ότι το ότι να υποστηρίζεις αλλοπρόσαλλες πολιτικές και ιδέες είναι το μοντέρνο. Έστω και αν αυτές άνθησαν όταν δεν υπήρχαν υπολογιστές και κοινωνικά δίκτυα.

Και το ερώτημα είναι

Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που πήγαν στο ίδιο σχολείο και κάθισαν με τους ίδιους δασκάλους να έχουν τόσο διαφορετικές απόψεις για το πώς πρέπει να κυβερνάται ή χώρα, τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθούνται και πιο πρέπει να είναι το μέλλον της, αν πρέπει να είναι στην Ευρώπη ή έξω από αυτή;

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην οικογένεια αλλά και την εξωτερική επιρροή. Τα κόμματα έχουν εισβάλει και στα σχολεία και μερικά έχουν περάσει την νοοτροπία ότι ο ολοκληρωτισμός, δεξιός ή αριστερός, είναι μόδα.

Δηλαδή όπως όλοι ξέρουμε το  εκπαιδευτικό σύστημα έχει αποτύχει. Υπάρχει τεράστια διασπορά στις ιδέες, για να χρησιμοποιήσω μία έννοια από την Στατιστική. Η μεγάλη διασπορά είναι ένδειξη κινδύνου και του ότι το σύστημα διακίνησης ιδεών ελλοχεύει κινδύνους.  Βλέπουμε ότι σε ανεπτυγμένες χώρες όπως η Γερμανία, η Αμερική και αλλού, δεν υπάρχουν τεράστιες αποκλίσεις στις ιδέες για τον μέλλον και τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθηθούν εκτός από μικρές μειονότητες. Στην Ελλάδα η απόκλιση είναι τεράστια και ο κίνδυνος μεγάλος. Πιο μεγάλος από ότι μερικοί πιστεύουν. Και αυτή η ψαλίδα πρέπει να κλείσει αλλιώς το μέλλον απλά δεν υπάρχει. Ακούστε καλά: δεν υπάρχει.

Δεν είδα ποτέ τα πρόσωπα τους αλλά ξέρω τι τους περιμένει, αυτό που περίμενε και εμένα, αλλά δεν ξέρω πια θα είναι η επιλογή τους. Εγώ ξέρω για την δική μου.